Trouwring kwijt én gevonden in de sneeuw.
Onderweg in het donker van het pannenkoekenrestaurant naar de auto wilde ons dochtertje graag nog even een sneeuwbal of twee gooien. Uiteraard doe je dan mee als betrokken moeder, ook al heb je geen handschoenen aan en vriest het.
Was dat de heg?
Vlakbij de auto wilde ik het vocht nog even van mijn handen slaan, dus ik draai mijn arm naar achter en… daar gaan ze! Ik voel mijn trouwring én de door mijn man zelf ontworpen verlovingsring van dezelfde vinger verdwijnen, in de sneeuw achter me.
Hyperalert meen ik iets van een takje te horen bewegen. Was dat de heg?
Even sta ik verdoofd stil en dan draai ik me om, met verbijsterde blik te constateren dat ze inderdaad niet meer aan mijn hand zitten en nu ergens in het duister in de sneeuw liggen.
Ze zijn weg.
Geen rust.
Een lieve medewerker van het pannenkoekenrestaurant komt naar buiten om ons te helpen zoeken.
Terwijl onze kleuter in de auto zit, zoeken wij verwoed met strooizout en de zaklamp van onze telefoons op het pad, de bosjes en in de heg, maar uiteraard zonder resultaat.
We rijden naar huis.
Mijn man kan geen rust vinden: hij besluit ons af te zetten en terug te rijden om nog eens 2 uur bij nachtverlichting te gaan zoeken.
De sneeuw glinstert hem tegemoet in het licht van zijn zaklamp. Zo ga je 2 platina ringen met diamant natuurlijk nooit vinden. Onverrichter zake keert hij naar huis.
Een metaaldetector dan misschien..?
In bed doet hij terloops de suggestie van het huren van een metaaldetector.
Van die dingen heb ik geen verstand maar hij heeft de raderen bij mij wel in beweging gebracht.
Ik pak mijn telefoon en scrol me suf.
De zoekcombinatie ‘trouwring kwijt + metaaldetector’ brengt me op de pagina van de Stichting gevonden-verloren.nl. Met ‘niet geschoten altijd mis’ in gedachten vul ik het formulier heel laat op de avond in, doe een schietgebedje en lig samen met mijn man nog uren te woelen en naar het plafond te staren. Ik kan vooral nog steeds niet geloven dat ze in de sneeuw op een parkeerplaats liggen waar ik niet ben. Ondertussen begin ik aan mijzelf te twijfelen: was het wel daar gebeurd, niet al eerder..?
Onze reddende engel.
Supervroeg krijg ik bericht dat vrijwilliger Ton een duimpje heeft gegeven op mijn verzoek en contact op zal nemen. Ik ben opgelucht: hulp is onderweg, en nog snel ook! Ton overlegt met zijn werkgever en kan twee uurtjes eerder weg om mij te gaan helpen.
Al voor twee uur ’s middags sta ik weer op de plaats delict, de parkeerplaats van het pannekoekenrestaurant. Ze zijn gesloten op dinsdagen, dus niemand om ons te storen.
Ik heb geen hap door mijn keel gekregen die dag, zo nerveus.
Ton stelt de metaaldetector in en begint het pad te scannen en neemt het stukje onder de heg meteen mee. Geen resultaat.
Dan het groenvak met bomen en bosjes. Geen resultaat. Daar omheen op de rijbaan. Geen resultaat.
De moed zinkt me in de schoenen. Heb ik me dan toch echt vergist? Maar waar zijn ze dan?
Toch in de heg!
Net als langzaam begint door te dringen dat we ze mogelijk toch niet gaan vinden en de tranen in mijn ogen prikken, begint Ton de heg horizontaal te scannen.
En ja hoor! Ze hangen inderdaad in de heg! Ik mag nooit meer aan mijn eigen eerst ingeving twijfelen!
Eerst komt de trouwring tevoorschijn.
Nu is zeker dat de verlovingsring er ook moet zijn; en inderdaad, hij volgt een fractie later.
Na wat rammelen aan het groen vind ik hem in de sneeuw onder de heg.
Ik ben in tranen, maar nu niet van wanhoop maar vreugde en weet niet hoe ik Ton moet bedanken, die zelf ook duidelijk heel blij is met het zo snel behaalde resultaat.
Grootse opluchting en dankbaarheid.
De medewerkers van het pannenkoeken zijn bijna net zo opgelucht als wij.
Samen drinken we nog een warme chocomelk van het huis om de zoeksessie af te sluiten. En dan rijd Ton naar huis, en ik ook. Ditmaal wél met mijn ringen, die inmiddels thuis in een doosje zitten te wachten tot het weer wat warmer wordt of ik ze wat kleiner heb laten maken.
Onbeschrijflijk veel dank aan de Stichting gevonden-verloren.nl en in het bijzonder Ton, die er samen voor hebben gezorgd dat deze emotionele achtbaan minder dan een etmaal hoefde te duren.
En ook vooral deze hele ervaring van twee platina randjes met diamanten voorzagen!
