Nog geen reacties

Eervolle maar beladen zoektocht.

Eervolle maar beladen zoektocht.

Het is 5 juni de telefoon gaat, aan de telefoon is Patrick van het facebook forum Metaaldetector Vondsten

Op zeer korte termijn zijn er een aantal mensen nodig die op een locatie grondig een gebied kunnen afzoeken.
Veiligheid voorop, het is op het moment van bellen 20:37 uur ’s avonds.
We geven aan vermoedelijk binnen 12 uur en wellicht al eerder, een groep geformeerd te hebben die ook OCE gecertificeerd is en bekent met aanvragen zoals deze.

Meteen is het duidelijk dat dit een zoeksessie zal worden met een enorme emotionele lading.

Twee jonge dames zijn tijdens een scooterongeval drie dagen eerder in Bloemendaal om het leven gekomen.

Er zijn geen woorden voor om dit te kunnen beschrijven.
Nu aan ons de taak een stukje rust te kunnen bieden door het terugvinden van dierbare, verloren sieraden en andere items.

Patrick heeft met onze toestemming ons telefoonnummer gedeeld met de oom (Arnold) van één van de slachtoffers.

Arnold belt. De emotie is te horen en te voelen!
Nu gaat het hard, diverse vragen van beide kanten worden gesteld en beantwoord.
Met ons goedkeuren wordt het telefoonnummer van onze vrijwilligers stichting gedeeld met Politie Bloemendaal.

Marc, één van de politieagenten die beschikbaar is voor vragen en ook verantwoordelijk zal zijn voor de begeleiding bij een eventuele zoekactie, belt.
Hij vraagt wat wij kunnen betekenen en vraagt wat wij van de politie verwachten.

Logischerwijs worden alle eventuele bijkomende problemen  besproken en weggenomen.
Het is op dit moment 21:22 uur. De vraag is of wij de volgende ochtend een team gereed kunnen hebben om te helpen.

Intussen bekijk ik verschillende krantenartikelen, foto’s en video’s online van het voorval.
Natuurlijk kunnen we in dit geval zeer snel schakelen, al is het alleen al om een stuk rust aan beide families te bieden, door te helpen.
Ik vraag aan Marc of hij mij na ongeveer 45 minuten terug kan bellen, zodat ik kan kijken of het ons lukt daar de volgende ochtend te staan.
Dit is goed, hij gaat aan zijn kant ook alvast het één en ander in gang zetten.

Het zoekgebied is behoorlijk omvangrijk en er is daar veel gebeurd.
Ook de omstandigheden zijn dusdanig heftig dat we dit goed moeten laten doordringen aan de vrijwilligers, die eventueel zullen gaan.

Respect hebben wij ook al voor de hulpdiensten die daar ter plaatse zijn geweest tijdens het ongeval in die bewuste nacht.

Groep formeren laat op de avond, niets is onmogelijk dank daarvoor vrijwilligers!

Een groep wordt geformeerd aan onze kant laat op de avond.
Ondanks dat we vrijwilligers zijn toch weer de bereidheid gevonden om te helpen bij een behoorlijk aantal binnen de groep.
We zijn per direct beschikbaar.
Inmiddels laten we de oom (Arnold) weten dat we vermoedelijk de volgende dag al zullen gaan zoeken.
Zodra er meer bekend is, zullen we dit aan hem laten weten.

Om 22:15 belt Marc (politie Bloemendaal) terug en vraagt of het gaat lukken.
Ik vertel hem dat we stand-by zijn.
Gezien de locatie lijkt het het handigst om de zoektocht bij daglicht te doen en wat later in de ochtend.

Ook Marc heeft inmiddels veel kunnen doen.
De Provincie Noord-Holland is op de hoogte gesteld en zorgt voor het afzetten van 2 rijstroken.
Aan beide kanten van de berm wordt een baan afgesloten, zodat we veilig kunnen zoeken.

De laatste telefoontjes zijn omstreeks 01:00 uur en alles is rond.

De dag van het zoeken is aangebroken.
Met een lichte brok in de keel gaan we de briefing in.

Tijdens de rit naar Bloemendaal meldt nog 1 vrijwilliger zich en vraagt of hij nog aan kan sluiten.
Natuurlijk zijn we hier blij mee!
Een dubbel gevoel bij Arjan de vrijwilliger, zoeken naar items van een overleden dochter op de verjaardag van zijn eigen kind.
Juist dit toont ook aan hoe er wordt meegeleefd door de vrijwilligers van onze stichting.

De vrijwilligers van vandaag zijn: Laurens, Arjan, Stephan, Martijn en Martin

De briefing is in een dependance van de politie aan het strand.
We worden opgehaald door  Tom (motoragent) en gaan naar binnen.

Na de briefing met Tom (politie) en Jos (weginspecteur Provincie N-H) gaan we naar beneden.
Tegen de heren van de veiligheidswagens wordt verteld waar de afzettingen moet komen.
Zodra ze klaar zijn, geven ze ons een bericht en kunnen we naar locatie komen.

Het is zover.
We kunnen hopelijk hulp gaan bieden met het terugvinden van dierbare items.

Eenmaal op locatie is te zien hoe omvangrijk het gebied is. Ongelooflijk wat hier is gebeurd.
We starten in formatie en zoeken ieder op onze eigen manier wetend dat ieder elkaars gebied nog zal overlappen.
Op deze manier kan er niets achterblijven op het zoekgebied.
Het is niet alleen zoeken naar verloren dierbare items, maar ook het direct opruimen van de locatie.
Elk brokstukje wordt meegenomen en opgeruimd.
Zo af en toe kijken we elkaar aan zonder iets te zeggen.
Hoe moeilijk het ook is, we zijn zelf heel dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen voor nabestaanden.

Een hoge toon en we kijken omhoog. Laurens vindt het eerste sieraad; de ketting is terecht.
Waar we normaal juichen bij een recovery zijn we nu stil en ingetogen.
Arnold ziet op afstand dat we iets gevonden hebben en vraagt wat het is. Hij reageert opgelucht bij het zien van de ketting.

“Als je nog geen respect had voor de mensen van de wegafzetting, de politie en andere hulpdiensten dan was dit het moment van besef.
Ook deze mensen hebben dag en nacht met vele soorten emoties te maken en staan  klaar waar en wanneer nodig.
Het is bijzonder hoe ze omgaan met alle positieve en negatieve aspecten van hun beroep.
Er reed een automobilist langs bij ons die een blikje werpt in het voorbijrijden en roept: “Werk eens door joh!” Zonder te beseffen wat zich daar heeft afgespeeld.

We gaan verder met de zoektocht en al snel worden er steeds meer stukjes van de puzzel bij elkaar gezocht en gevonden.
Het geeft een goed gevoel dat we in ieder geval iets aan de ouders van Ivana kunnen teruggeven, al zal dit niets van het verdriet of gemis wegnemen.

De politiemotor wordt tijdelijk weggeroepen, maar we hebben nog wat vragen.

We nemen contact op met Marc. Ons aanspreekpunt bij vragen.
Al snel neemt hij contact op met een collega, die op de avond zelf aanwezig is geweest bij het noodlottige ongeval.
De beste man belt binnen 2 minuten terug op zijn vrije dag en staat vervolgens binnen 30 minuten bij ons op locatie.

De situatie, zoals we hem al schetsten op basis van de vondsten, klopte.
Hiermee was goed vast te stellen hoe de situatie in de nacht moet zijn geweest.
Ondertussen krijgen we wat te eten van Arnold.

Elk stukje is door iedereen opnieuw afgezocht en uiteindelijk konden we de middenberm weer laten vrijgeven.
Vervolgens werd tijdelijk het verkeer stil gezet en werd de afzetting omgezet, zodat we de kant van het fietspad af konden zoeken.
Gelukkig had het grootste gedeelte van het verkeer in de gaten dat we er niet voor niets liepen en reden rustig langs.
 
De meeste items zijn uiteindelijk teruggevonden.
Niet alles.
We hopen natuurlijk dat de twee missende sieraden eerder wellicht door een passant zijn gevonden en dan misschien toch nog bij de ouders van Ivana terecht komen.
Wij waarderen als vrijwilligers ook enorm de moeite die politie en Provincie hebben genomen om dit zo voor elkaar te krijgen.
Hierdoor konden wij ook zonder moeite onze taak uitvoeren.

Ondanks dat we het verdriet niet kunnen wegnemen hopen we dat onze zoekactie iets van troost biedt.

We dragen de persoonlijke bezittingen over aan Arnold die zichtbaar geëmotioneerd is.
Het is moeilijk om onze eigen emoties onder controle te houden. Iedereen is een stuk stiller dan we gewend zijn van elkaar.
De zoeksessie was klaar.
Het was mooi te zien dat we in de paar uur dat we hebben kunnen en mogen zoeken nog zoveel voor elkaar hebben gekregen.
Ook Patrick van forum Metaaldetector Vondsten nogmaals dank voor het koppelen.
Nog een laatste groet en we vertrekken van locatie.

We wensen alle nabestaanden, vrienden, familie en collegae veel sterkte in deze moeilijke periode.

YoutubeInstagram en Facebook