Nog geen reacties

Getrainde ogen, het halve werk.

Getrainde ogen, het halve werk.

Op 9 februari lag er een dik pak sneeuw.
Het stikte van de oproepen voor verloren dierbaarheden bij gevonden-verloren.
Zo kwam er ook een oproep uit Hoenderloo.
Ring verloren bij het strooien van de oprit.
Ik was het dichtst bij en had tijd om te gaan.
Vol goede moed die kant op.

Na kennis gemaakt te hebben hoorde ik het verhaal aan.
Er waren wat werkzaamheden in de tuin verricht rondom de sneeuw en daarbij had Tom zijn trouwring waarschijnlijk verloren.
Hij had zelf al een metaaldetector aangeschaft, maar daar is als starter geen beginnen aan.
Drie uur lang heb ik elk vlokje sneeuw omgekeerd.
Overal waar Tom was geweest heb ik gezocht.
Helaas moesten we na 3 uur concluderen dat er geen ring lag.
Iedereen teleurgesteld natuurlijk.
Bij het weg gaan gaf ik de tip overal in huis, in de auto’s en tussen het afval te zoeken.

Zo gezegd, zo gedaan, maar helaas nog steeds geen ring.

Om toch nog extra zeker te zijn, hebben we een nieuwe afspraak gemaakt nu de sneeuw gesmolten is.
Zonder veel hoop ging ik aan de slag.
Na 5 min op de oprit gezocht te hebben, ging ik naar de tuin.
Alles afzoeken maar geen ring.
Ook waar Tom niet is geweest gezocht.
Ik loop een hoekje om met mijn detector en kijk een klein steegje in naast de schuur van de buren.
Boem! Ik zie hem gelijk.
De ring ligt te glimmen aan het oppervlak.

Totaal niet waar hij zou kunnen liggen, tussen wat stalen pijpen en de muur.
Maar ongelooflijk, hij is terug.
Met een grote glimlach stap ik terug naar binnen.
Zowel Maaike als Tom kunnen het niet geloven.
Hij is terug!
We drinken nog een kop koffie en speculeren hoe de ring daar in hemelsnaam terecht is gekomen.
Met een geweldig gevoel neem ik afscheid en keer ik weer huiswaarts.

Help ons mee en deel onze berichten!
Volg ons op YoutubeInstagram en Facebook

stichting gevonden-verloren

“onze passie uw geluk”